Budzik w komórce ustawiłem na czwartą, rano. Spać zeszłej nocy zresztą nie bardzo mogłem, jak zwykle po dwóch dawkach kofeiny, aspiryny i efedryny, więc kiedy ostatni raz spojrzałem na zegarek, było jakoś po pierwszej. Po ECA wstaje się jednak zupełnie rześkim, zwłaszcza, że zaraz walnąłem sobie następną porcję.

W szpitalu byliśmy jakieś piętnaście po piątej. Jak zwykle czysto, wokół mili ludzie, technika i żadnych „szpitalnych” zapachów i „nastrojów”. Wciąż jeszcze, choć kręcę się po stanach już dwa lata, daję się zaskakiwać uprzejmością uśmiechniętych tubylców. I to niezależnie od tego, czy jest to sklep w downtown Chicago, czy szpital na peryferiach Wisconsin, sprzedawca, lekarz, facet ze stacji benzynowej albo po prostu przechodzień na ulicy.

A zatem – przygotowania do zabiegu zaczęły się punktualnie o 5.30 i potrwały równo dwie godziny. W tym czasie Floyd wylądował na łóżku, zrobiono mu wszystkie niezbędne badania, zanalizowano krew i przeprowadzono dokładny wywiad. Na koniec pacjent podpisał stosowny dokument wyrażając tym samym zgodę na zabieg, i w końcu powędrował na salę operacyjną, gdzie czekał już chirurg, anestezjolog i komplet pomocników. Zabieg trwał dwie godziny, zakończył się pomyślnie, a pacjenta przewieziono do pokoju na dobę obserwacji.

Pokój oczywiście, jak wszystkie w tym szpitalu pojedynczy, z ubikacją, prysznicem, telewizorem i pilotem, którym można sterować łóżkiem, wezwać pielęgniarkę, albo zmienić kanał TV. No jednym słowem cała akcja skończyła się przed południem.

Zostawiłem Floyda w szpitalu i pojechałem do domu.

Pisanie na żywo? No, trudne… A to mianowicie z powodu, że praktyka dawno zaniechana. Przecież jednak: mamy niedzielę, pierwszy dzień kwietnia, jutro full moon! Jak nie wykorzystać tak sprzyjających okoliczności zewnętrznych, by zacząć coś nowego wewnętrznie od nowa?

Przygotowania zresztą rozpoczęte – rano o ósmej pierwsze ECA, grapefruits’ juice, w południe oatmeal with banana, o drugiej drugie ECA, że o jabłku nie wspomnę, i teraz tylko czekam, by dać Floydowi kolację i na bieżnię do basementu…

A zresztą zaraz się zważę. No jasne, 94,6 kg – prawie dziesięć kilo w trzy miesiące! To się nie godzi. I z tym w związku: zrzucam.

Zrzucanie i pisanie na kwiecień zatem zaplanowane.

Tyle może na początek, a teraz… Samemu sobie historyjki opowiadać.

No to tak – normalnie nigdy za kołnierz nie wylewam. Zresztą, kto tak naprawdę wylewa? Powiedzonko tylko takie między ludźmi wędruje, że niby bywają, co wylewają, ale kto ich tam kiedy widział? Owszem, czasem może ktoś i nie da rady wszystkiego do późnego choćby wieczora zmęczyć, ale to i wtedy przecież nie wylewać będzie, ale do śniadania zostawi.

Tak w kraju, przecież i tu jednak nie inaczej było. Zaraz po wylądowaniu, choć mi jeszcze opuchlizna z wódki pożegnalnej nie zeszła, nową warstwę powitalną dołożyłem. A potem Wojtek kontraktor… To osobna historia być musi, hm.

Tymczasem, bo oto Floyd twierdzi, że nigdy w życiu wódki nawet nie próbował, a w lutym tego roku osiemdziesiąt lat skończył. Amerykanin, choć korzenie u niego niemieckie, co tym bardziej w sprawie wódki, sznapsa czyli, zadziwiło mnie, gdym usłyszał. Ani wódki, ani piwa, wino jedynie, a i to mszalne przy komunii co dwa tygodnie naparsteczek, bo luterańskiego wyznania protestant.

No i Floyd ten właśnie jutro ma zabieg w sprawie prostaty, a poza tym od dziesięciu lat na wózku jeździ po wylewie, udarze, stroke czyli.

Aha, nie pił i nie palił nigdy, a w kościele co tydzień, przy czym i w chórze śpiewał takoż. Aha.

No, to idę pobiegać.